^{گاهي كلي سوال بي جواب و مبهم مياد به ذهنمو از خودم ميپرسم رفتن روز و شب و گردش زمين به دور خورشيد به چه دردِ من ميخوره كه ميگن : يه سال بزرگتر شدي ؟!}

^{در كنارهمه اون آرزوهايي كه توي اين يه سال بهش رسيدم ،}

^{گاهي دلم واسه بچگيام ، روزايي كه غمهاي  زندگيم كوچيك بودن تنگ ميشه !}

^{روز تولدمه و من هم خوشحالم هم ناراحت !}

^{خوشحالم از اين يه سال واسه اينكه : خداي مهربوني بوده كه هوامو داشته و تنهام نزاشته تا به بيراهه برمو نا اميد بشم . خوشحالم واسه اينكه خيلي چيزهايادگرفتمو دوستاي خوبي پيدا كردم .خوشحالم واسه اينكه سايه پدر و مادرم بالاي سرم بوده كه از هرچيزي توي دنيا واسم با ارزشتره ،}

^{توي اين يه سال روزايي هم بوده كه خيلي دلم گرفته واسه نرسيدن به بعضي}

 ^{خواسته هام ، اما گذر زمان بهم نشون داد كه اون چيزا واسه من نبوده يا نبودنش توي زندگيم بهتر از بودنش بوده و به جاش خوبي هاي ديگه اي برام پيش اومده درست زماني كه حتي فكرشم نميكردم !}

^{اما ناراحتم از اين يه سال واسه اينكه : واقعا نميدونم بهتر از قبل شدم يا بدتر ؟}

^{ناراحتم واسه كارهايي كه بايد انجام ميدادمو ندادم .ناراحتم واسه دوستايي كه ديگه هيچوقت نميتونم ببينمشون .}

^{تا وقتی بچه ای انگاری قدم هات با قدم های زمان يكيه ، با هم تو يه مسيرين ؛}

^{وقتی يه سال می گذره ، واقعاً يه سال گذشته؟؟؟}

 ^{همين طور كه می گذره تو بزرگتر می شی و قدم هات روز به روز بيشتر آب میره طوری كه ديگه برای رسيدن به قدم های زمان بايد سوارِ قطارش بشی ، قطاری كه معلوم نيست كجا می ره ؟ كجا می ايسته ؟}

^{همه چي مثل برق از جلوت ميگذره ، اين قطار روزمره گي قطاريه كه مقصدش روز مرگته روزي كه زمان براي تو مي ايسته و تو براي زندگي ...}

^{گاهی روزايی هست تو زندگی كه كوله بارِتو زمين ميذاری و به پشتت نگاه می كنی،}

^{برای خيليا اين روز يعنی روزِ تولد .}

^{بادهاي پاييزي شروع به وزيدن كردن و من در مسيرشون به پشتم نگاه ميكنم،}

^{روزای گذشته پُر از حسرتِ خالی بودنه}

^{پُر از حسرتِ زندگی}

^{پُر از روزمرّه گی}

^{اگه به اين روزمرّه گی ادامه بدم ،كارِ زندگيم ساخته س ؛}

^{از حالا ميخوام پام رو رو زمين سفت بذارم و چشم و دلم رو بدم به آسمون،}

^{آسمونِ بی انتهايی كه بهت دروغ نمی گه!}

^{قطارِ پرشتابِ كودكی گذشت و من مانده ام در ايستگاه تكرار،}

^{زمان ؛ تو با چه شتابی مرا با خود می بری و من حتّی لحظه ای درنگ نمی كنم و نمی گويم : كه شايد راه را اشتباهی بروم و شايد اين راهِ من نباشد؟!}

^{تو ای روزهاي  پاييزي ، روز آغازِ شيدايی عاشق پيشگان ، تو كه برای آمدنت ، روزگاری لحظه شماری می كردم ، مرا به خاطر داری؟}

^{من همان نوزادی ام كه سالها پيش در تو متولد شدم ، حال مرا چگونه می يابی؟}

^{كوچكتر شده ام يا بزرگتر؟}

در اخر هم براي تماشاي تصاويري از شاهكار خلقت لطفا به ادمه مطلب برويد.